Het was in het voorjaar van 2009; de businessclub van nac maakte een cruise op de middellandse zee. Op een schip met 4000 passagiers hadden wij met dit clubje al snel het hele achterdek tot ‘nac-dek’ uitgeroepen en binnen 3 dagen kregen we het voor elkaar dat er op het hele schip niet één flesje Heineken meer te krijgen was. Bier drinken gebeurt bij NAC namelijk in alle geledingen.
Door Dennis Nouwens, DGA bij Nouwens Transport Breda
Ook onze toenmalige Algemeen Directeur Theo Mommers was erbij. Hij had zijn moment zorgvuldig uitgekozen; aan het einde van een lange middag op het achterdek nodigde hij 20 man uit voor een bespreking in een zaaltje aan boord. Hij had een belangrijke mededeling; binnen zeer korte tijd had hij 2 miljoen euro nodig om de club te redden. De vraag of iedere aanwezige in de zaal 100 duizend euro wilde lenen aan NAC. Ik stond op en verliet de zaal. Ik kon het toen simpelweg niet betalen dus hoefde er ook niet over na te denken. Na een half uurtje keerde de groep terug. Ze hadden met 17 man de club gered!
Ik verbaasde me destijds over het gemak waarmee Mommers die 2 miljoen binnen harkte. Dit waren stuk voor stuk hardwerkende ondernemers die bloed, zweet en tranen hadden gelaten om de schaapjes op het droge te krijgen. En nu lieten ze zich in 30 minuten inpakken. Waarom? Clubliefde! En heel misschien dat de alcohol van die middag ook heeft meegespeeld…
Al snel bleek dat NAC geen rente en aflossing kon betalen en de club zakte financieel steeds dieper weg. Sterker nog; diverse mensen uit de groep van 17 hebben flink bijgestort. Het mocht allemaal niet baten. Dat was het moment dat 3 nieuwe geldschieters NAC te hulp schoten; nu beter bekend als de grote drie. Het was Paul Burema die zag dat de schuldenlast aan de geldschieters als een molensteen om de nek van de club hing. Die schuldenlast bracht zelfs de knvb licentie in gevaar.
Burema kwam toen met het plan om alle leningen om te zetten in aandelen. De schuld verdween daarmee van de balans en de 20 geldschieters werden naar rato van hun inleg daadwerkelijk eigenaar van de club. De club was weer gered. Voor alle 20 geldt; tegen wil en dank. Het was een noodzakelijk kwaad.
Stuk voor stuk mannen met een NAC-hart
In de jaren daarna hebben de grote 3 de club nog veel vaker financieel gered, maar dat bleef buiten de publiciteit. De 17 daarentegen waren niet blij met de nieuwe structuur en voelden zich aan de kant geschoven. Er ontstond steeds meer chagrijn en sommige van deze mensen komen tot op de dag van vandaag niet eens meer kijken naar een wedstrijd. Hun NAC-hart is door de jaren heen langzaam verdwenen. En dat is doodzonde. Hopelijk trekken de mannen lering uit het verleden en verkopen ze de club aan de allerbeste partij met de juiste intenties, ervaring én de juiste portemonnee.
